U bent hier

Ein ode op ós stadhoès door Mien Meelkop

Os Stadhoes

Dich bis ein stökske van òs zelf
dich, waerdig, ald stadhoès;
róndum dien iëwe-alde moore
veule weej ós toès.

Dich bis 't hert, 't middelpunt,
de ziël van gans ós stad;
in 't Venloos hert hebs dich altièd
ein iëreplaats gehad.

Róndum dich kwame weej beejein,
in leef, in leid, in rouw;
dich steis dao veur òs as ein beeld
van noëts gebraoke trouw.

Dich bleefs dao stief en statig staon;
auk ónder t vraemp bewind
hebs dich dien ech gezich getuind,
van begin tot ind.

Me haet dich in d'n alden trant weer
opgeknap, wie niej,
en daomit laefde volop mei
de ganse börgerie.

Nów steis dich innerlik verjóngk
weer dao in alde prach;
God gaef des dich bewaard meugs blieve,
auk veur 't naogeslach.
Mien Meelkop, Wao ut hert van vol is…. 1982